شعر اجتماعی ایران مجموعا در ادبیات پارسی، خصوصا در اعصار قدیم،
کمیت و کیفیت قابل توجهی ندارد. و شاید جدی ترین حضور این نوع شعر
پس از سنایی غزنوی در ادبیات مشروطه محسوس باشد.
پس از انقلاب اسلامی ایران، موجی جدید در حوزه شعر اجتماعی ایران
شکل می گیرد که در اوایل انقلاب،موضع گیری این شعرها بیشتر نسبت
به تهاجمات خارجی است و وضعیت داخلی، آن چنان مورد توجه این
شعرها نیست . ولی در دهه های اخیر بخش مهمی از این شعرها
اختصاص دارد به مسائلی مانند رفاه طلبی. شعر اجتماعی در دو دهه
اخیر و خصوصا در دهه هشتاد، بسیار پررنگ تر و پرقدرت تر در روند
شعر جریان دارد.